دیگه تمومه

وقتی نگاه بسته به در را ندید و رفت

                        قلبم دوباره از همه عالم برید و رفت

بی ادعا شکسته و غمگین چو برگ زرد-

                         افتاد! تا نسیم نگاهش وزید و رفت

او رفت و دل به چله نشینی بسنده کرد

                         آری بساط مرثیه در خانه چید و رفت

مانند کودکی که فراموش می کند

                          دنبال یک عروسک تازه دوید و رفت

اویی که بغض ثانیه ها را شکسته بود

                           حتی صدای شرشرجان را شنید و رفت

ماندیم گوشه ای به تمنای دیدنش

                           همراه مرگ، آخر این خط پرید و رفت

10/1/88

 

نوشته شده در جمعه بیست و یکم فروردین 1388ساعت 21:21 توسط مجتبی نیک سرشت| |