دیگه تمومه

اکران جرم بر پرده شب! غزلی بدون زن به پایان می رسد. قلبهایی تیرخورده! اما همچنان قلبهایی ضد ضربه له له می زنند شب هوس باز را!

آسمان به نظاره ایستاده است چشمک های خیابان ولی عصر را. کوچه های تنگی که دیوارهایش پناه نا امنی نگاه پلیس هستند.

پاریس دیوار ندارد. از وسط اتاق خواب اتوبان می گذرد! پاریس شهر عشق است. پرده ها که شکست دیوارها نفس­های مرد را بر تنی بی پناه اکران می کنند.

ابر تمام سفیدی های آسمان را می پوشاند. بغض می ترکد و 9 ماه بعد داخل اتوبان همت غلغله می شود. حتی اگر روزها را زوج کنیم باز هم اتوبان غلغله است.

از روی برج ایفل به دامان دخترک پرده فروش سر می خورد. نان پیدا نمی شود چه رسد به پرده!

پرده های سینما اعتصاب کرده اند مرد را! ویکتور هوگو باز هم نمی گوید که چه کسی را دوست داشته است. اتوبان غلغله است. ویکتور پای برج ایفل نشسته است و نمودار عاشقی را رسم می کند. اتوبان همت را نبندند همه قفل می کنند. دستمالهای کاغذی هم راهپیمایی می کنند.

ابرها آبستن شده اند. پاریسی دیگر زاده شده! خیابان سپاه بن بست شهید ویکتور هوگو!

دختر، پرده سینما را به دوش می کشد و پسر فیلم را دوباره اکران می کند.

پرده ها می شکنند.

مجتبی نیک سرشت