دیگه تمومه

آش پشت پا                             4/10/86

با صدای سوت از خواب پرید. حالش داشت به هم می خورد. آش دیشب هنوز روی دلش مانده بود. دماغش را بالا کشید. زمین دور چشمهایش در حال چرخیدن بود. نمی دانم چرا به دور او می چرخید. اشتباهی فکر کرد خورشید است. گر گرفت. مغزش در حال ریزش بود. صدای خرد شدن آجرها را همه می شنیدند. اما کسی نمی توانست کاری کند یا نمی خواست! باید از خواب بیدار می شد. صدای سوت هشدار بود. اگر توجهی نمی کرد جوری متوجهش می کردند که دیگر چیزی روی دلش نمانده بود چه رسد به آش دیشب. تمام دوستانش درون دل او جمع شده بودند و داشتند آش می پختند. بوی مطبوع سیر داغ تمام کوچه را پر کرده بود. زنهای همسایه رخت چرکها را یکجا جمع کرده بودند. هیچ کس خانه ی خودش نبود. مادرش هی فوت می کرد و آش را هم می زد.

«ان شاء ا.. جاش خالی نباشه. به سلامتی برمی گرده. شما هم اینقدر غصه نخور. بیگاری که نرفته تا چشم به هم بذاری برگشته باید به فکر این باشی که براش زن بگیری»

دیگر نمی توانست تحمل کند. خورشید تازه طلوع کرده بود و یخ های روی شیشه های آسایشگاه را قلقلک می داد. از جایش بلند شد. پتو را دور خودش پیچید. تختش را مرتب کرد و با لباسش که یک ماه می شد از تنش بیرون نیامده است، به دستشویی رفت.به صورتش آبی زد. تمام بدنش می لرزید. درون آینه نگاهی انداخت و دگمه هایش را بست. گودی چشمانش دیگر گودالی شده بود پر از گل و لای . دستهای خیس خود را روی سرش گذاشت تا جلوی چرخش را بگیرد. سر تازه کچل شده اش درون دستانش سر می خورد. چند بار خواست تا عق بزند و همه چیز را بالا بیاورد اما بعد پشیمان شده بود. آخر دیگر حوصله تمیز کردن دستشویی را نداشت.

دیگر آش آماده شده بود. کاسه اش را دستش گرفت و داخل صف ایستاد. صدای سوت هر چند ثانیه یکبار تکرار می شد. فرمانده از کارش راضی بود. تمام ملحفه ها تمیز شده بودند. همسایه ها همه رخت چرکها را درون دلش ریختند و شروع به شستن کردند. کسی از او تشکر نمی کرد. قانون بود. همین که به او هم آش می دادند برایش بس بود. یک روز دیگر شروع شده بود و هنوز هم زمین داشت می چرخید. اما فرمانده گوشش بدهکار نبود. قانون بود. آجرها که شکست فرمانده قبول نکرد. می گفت اینجا شما را مرد می کند. حالا معنی درد زانوی پدرش را می فهمید. دیگر اشکهایش هم خشک شده بود درست مثل پدرش. یعمی داشت مرد می شد؟ باید آب گوشت و سیب زمینی را ظرف چند ثانیه می خورد. روزهای اول فقط گلویش می سوخت آخر داغ بود. حالا دیگر سیر سیر داغ می شد. آنقدر سیرداغ داخل آشش می ریخت تا فکر کند سیر می شود. یاد گرفته بود وقتی زیرپیراهنی اش گم شد، باید زیرپیراهنی یکی دیگر را گم کند. فرمانده می گفت اینجا شما خود را پیدا می کنید و او دیگر داشت مرد می شد. تنها 3 ماه مانده بود. سه ماهی که هیچ وقت تمام نشد. خورشید باید غروب می کرد. دوست داشت خورشید هربار زودتر غروب کند و گاهی هم طلوع نکند.

--------------------

آگهی-----------------

حامد امامی – ثریا قاسمی – امین کریمی – مجتبی نیک سرشت