دیگه تمومه

چند دقيقه اي بود كه كنار قطار راه مي رفتم و سيگار مي كشيدم تا مامورا در قطار رو باز كنن. بالاخره خانمي پشت ميكروفن از مسافران تقاضا كرد كه سوار قطار بشن. مامورا درهاي قطار رو باز كردن و مرتب و منظم كنار درهاي ورودي ايستادن تا مسافرا وارد بشن. همين كه خواستم ساكم رو بردارم و من هم سوار شم صداي داد فردي كه منو صدا مي كرد توجه منو به خودش جلب كرد. برگشتم و تو خيل جمعيت دنبال صدايي كه اسم منو داد زده بود كشتم كه چشمم به يكي از دوستام افتاد. با سرعت به طرف من مي دويد. انگار بهترين كسش رو ديده . همين كه به من رسيد منو بغل كرد و منو بوسيد. بعد سلام و احوالپرسي گرم ازم پرسيد كه اينجا چكار مي كنم. انگار ما هميشه عادت داريم به كارهايي كه به ما ربطي نداره دخالت كنيم. اصلا حال و حوصله جواب دادن رو نداشتم واسه همين بهش گفتم حالا بيا سوار شيم تا بعد.از پله هاي قطار كه داشتم بالا مي آمدم يك دفعه زانوم درد گرفت و سرجام ايستادم.

« چه شد؟ پشيمون شدي؟ بيا ديگه»

« نه بابا اين درد زانو امانم رو بريده. اين ورزش غير درد و مرض كه واسه ما فايده اي نداشته.»

بعد انگار كه كشف قابل توجهي كرده باشه يه نگاهي به سرتاپاي من و ساكم كرد و گفت: « پس مسابقه بودي. كجا بود؟ چيكار كردين؟» و با گفتن اين حرف كيفش رو در محل مخصوص وسايل كه بالاي صندلي هاس گذاشت و روي صندلي نشست.

قطار هم مثل من زوارش در رفته بود. صندلي ها لق لق مي زد و روكشي نداشت. بدتر از همه انواع كثافت از سر و كول واگن بالا مي رفت. بالاخره با يه كم تخفيف به قطار راضي شدم و روبروي دوستم نشستم. دوست از اونجايي كه ديد ساكم رو بالا نذاشتم پيش قدم شد و ساك من رو هم كنار كيف خودش گذاشت.

« مثل اينكه خيلي خسته و داغون شدي. درسته؟ خب تعريف كن»

«آره بابا! مي گم كه ورزش ما حرفه اي نيس كه. امسال هم مثل سالاي ديگه. فقط رفتيم و چند روزي خورديم و خورديم تا اومديم. البته 2 تا بازي برديم ولي نتونستيم بالا بريم.»

رفته بودم تو حس و داشت همه چيز رو تعريف مي كردم كه دختري قد بلند با مانتويي كه بالاي زانوش بود و اينقد تنگ بود كه هر لحظه امكان داشت دكمه هاش كنده بشن تو ورودي واگن ظاهر شد. همون طور كه به سمت ما مي آمد چشم هاي ما هم بيشتر ، جزئيات دختر رو كشف مي كرد. چشم هاي دختر آبي بود اما معلوم بود كه رنگ طبيعي چشم نيست و از لنز استفاده كرده. هر دومون مات دختر شده بوديم. طوري كه وقتي از كنار من رود شد برگشتم و دور شدنش رو هم نگاه كردم. آنچنان با ناز راه مي رفت كه يك لحظه فكر كردم سوار هواپيما شدم. محسور راه رفتن دختر شده بودم كه چشمم به پيرمردي افتاد كه سيگاري رو از جيبش درآورد و مي خواست روشن كند. قطار تازه شروع به حركت كرده بود و تلو تلو هاي وحشتناكي داشت كه اصلا مثل دفعه هاي قبلي نبود.

همون طور با سر كج كرده به پيرمرد گفتم كه اينجا سيگار نكشد وگرنه بلند مي شوم و سيگارش را از پنجره به بيرون پرتاب مي كنم.

پيرمرد پير تر از آني بود كه بتواند سيگار بكشد و آن قدر لاغر بود كه با خودم فكر كردم حتي مي توانم خودش را هم با دو انگشت بگيرم و از پنجره به بيرون پرتاب كنم. از اينكار احساس غرور كردم اما بعد ناراحتي اي تمام وجودم را گرفت. شايد اين آينده خودم بود كه جلوي چشمانم قصد سيگار كشيدن را داشت.

سيگار را تازه 2 سال بود كه شروع كرده بودم و آنچنان توي اين دوسال روي ورزش من تاثير گذاشته بود كه ديگر بيش از 10 دقيقه نفس دويدن نداشتم.

پيرمرد چند دقيقه اي را به بهانه جستجوي فندك گذراند. نمي خواست جلوي دوستش كم بياورد و نشان دهد كه از حرفهاي من ترسيده است. ديگر بي خيال شده بودم و به صحبتم ادامه دادم. اما لحظاتي بعد بوي سيگار به دماغم خورد و عصباني به سمت پيرمرد رفتم. براي اينكه خود را حق به جانب نشان دهم دائم سرفه هايي ساختگي مي كردم تا به همه بفهمانم به سيگار و دودش حساسيت دارم.

« مرتيكه. مگه نگفتم اينجا سيگار نكش. من بيفتم اينجا بميرم تو مي خاي جواب بدي از موي سفيدت خجالت بكش.»

دوستم كه ديد اوضاع خرابه منو يه گوشه كشيد و از پيرمرد تقاضا كرد كه داخل راهرو سيگار بكشد تا همه ي قيل و قال ها بخوابد. پيرمرد غرولند كنان به سمت راهرو قطار رفت كه ناگهان قطار ترمز شديدي كشيد . پيرمرد تعادلش را از دست داد و زمين خورد.

« خدا خيرتون نده من پيرمرد رو اذيت مي كنين. جووناي الواط . همينم مونده بود يه بچه قرتي نذاره سيگار بكشم.»

« حرف دهنتو بفهم پيري! يكي مي زنم بري ديگه برنگردي ها !»

و با دست چپم پيرمرد را هل دادم و پيرمرد روي صندلي افتاد. در همين لحظه رئيس قطار و ماموري كه در حال جمع آوري بليط ها بودند به سمت ما مي آيند. پس از اينكه از ماجرا مطلع مي شوند مامور مرا با خود به كوپه مخصوص مامورين و مهمانداران مي برد تا هم من و هم پيرمرد آرام شويم و قضيه فيصله پيدا كند.

نمي دانم چه بود كه هنوز عصباني بودم و اصلا آرام نمي شدم. مهماندار كه قضيه را برعكس متوجه شده بود و فكر مي كرد من مي خواستم سيگار بكشم ، وقتي عصبانيت و بي قراري مرا ديد، پيشنهادي به من داد كه رد كردن آن غيرممكن بود.

« پا شو با هم مي ريم بيرون يه سيگاري مي كشيم. قطار حالا حالاها درست بشو نيست.»

هنوز پك اول را به سيگار نزده ام كه پيرمرد از داخل قطار سيگار را دست من مي بيند و شروع به فحش و بد و بيراه گفتن به من مي كند. من هم خجالت زده به سمت ديگري مي روم تا جلوي چشم او نباشم. با كشيدن سيگار حالم بهتر مي شود و تازه يادم مي افتد كه رفيقي هم داشته ام. از مهماندار تشكر كرده و به صندلي خودم پيش دوستم بر مي گردم. ظرف 15 دقيقه اي كه قطار خراب بود پيرمرد به عالم و آدم بد و بيراه مي گفت.

« همه خراب شدن. خدا خيرشون نده. قديم مگه اينجوري بود. قطار جرات داشت يه دقيقه تاخير كنه؟ رئيس قطارو دار مي زدن. اما حالا چي ؟ فقط بلدن يه پيرمرد بدبخت رو اذيت كنن و خودشون هر كاري دلشون خواست بكنن.»

روي ديدن پيرمرد رو نداشتم . چند دفعه تصميم گرفتم پيشش بروم و عذرخواهي كنم اما غرورم اجازه نداد.

بعد از درست شدن قطار پيرمرد با غرور سيگارش را درآورده و روشن مي كند. جالب تر از همه اين بود كه هيچ كسي ديگر به او اعتراض نكرد . با رسيدن دود و بوي سيگار سرفه هاي من شروع مي شود. اما اين بار ساختگي نيست. از بس سرفه مي كردم نزديك بود نفسم بند بيايد. با كمك دوستم از جايم بلند مي شود و به راهرو مي روم. سرم را از پنجره بيرون مي آورم و شروع به نفس كشيدن مي كنم.