دیگه تمومه

چون دست های خسته به باران نمی رسید    

                           

                      باران خودش به شهر بیابان قدم نهاد

 

می دید اینکه سفره ی خالی مان چه زود     

                          

                       پر گشت از سخاوت محض جناب باد

 

باریده بود تا که نبیند چرا پدر 

                        

                     عمریست کرده شکر خدا را چنین زیاد

 

بارید نان نه تا که فقط آبمان دهد

                           

                        اصلا خدا اجازه ی این هم به او نداد

 

چون سیل هرچه شکر پدر بود برده بود  

                               

                            گفتم: ( خدا کنه بارون دیگه نیاد)

نوشته شده در جمعه هشتم تیر 1386ساعت 12:50 توسط مجتبی نیک سرشت| |