اگر تلفن را جواب نمی داد منفجر می شدم. گوشی تلفن را برداشتم . انگشتهایم به سختی داخل سوراخ شماره گیر می رفت. امیدوار بودم خانه باشد. امروز بعد از ظهر برنامه ای نداشت. این را وقتی داشتیم خداحافظی می کردیم گفت. در حالیکه کیف کوله اش را پشتش می انداخت و مقنعه ی سیاهش را مرتب می کرد، دست راستش را بالا آورد و تکان داد. رنگ و روی کوله رفته بود و یکی دو جایش زدگی داشت. مطمئن بودم سر ماه که حقوق را بگیرد عوضش می کند. همیشه دوست داشت نو باشد. اما همیشه هم چیزی مانعش می شد و این دفعه نوبت کوله بود.

انگشتم داخل عدد صفر گیر کرده بود. دستم را محکم به عقب کشیدم تا انگشتم را آزاد کنم اما فشارم خیلی زیاد بود و باعث شد تلفن به زمین پرتاب شود. آنقدر قرص را در لیوان آب هم زده بودم که یادم رفته بود لیوان آب را ریخته بودم تا با قرص بخورم و فشارم عادی شود. این اتفاق درست وقتی تلفن بوق پنجمش را زد پیش آمد. چمباتمه زدم تا لاشه ی تلفن را جمع کنم اما درد زانوهایم اجازه نداد. با هر زحمتی بود گوشی را سر هم سوار کردم و دوباره شماره اش را گرفتم. چشمم به پنجره اتاق خورد . پنجره ای که لای آن بازمانده بود و آسمان ابری آن روز یواشکی گرمای اتاق را می دزدید. گوشی را سرجایش گذاشتم و با چند قدم کوتاه خود را به لب پنجره رساندم. لبه های خارجی رنگ و رو رفته ی پنجره خبر از هوای بیرون می داد. هیچ وقت اجازه نمی داد لبش ترک بخورد. اما آنقدر هم ولخرج نبود که برای هر قسمتی از صورتش کرمی خاص استفاده کند. پنجره را که بستم به پیاده روی شلوغ خیابان نگاهی انداختم تا شاید او را ببینم. زوج های جوانی که دست در دست هم طول پیاده رو را در آن هوای ابری اواخر پاییز طی می کردند حسی آشنا را درون رگهایم به جریان می انداخت. خیلی  از آنها حتی می خواستند در سردی هوا هم شریک باشند. دختری تنها، گوشه ی پیاده رو  ایستاده و به این طرف و آن طرف سر می چرخاند و ساعتش را نگاه می کرد. صدای زنگ تلفن باعث شد تا با یک گام خود را به گوشی برسانم. اما او نبود. درد زانویم با این حرکت سریع بیشتر شد و مجبور شدم روی صندلی بنشینم. اما دلم طاقت نیاورد بارانی ام را پوشیدم . دلشوره ای عجیب وجودم را فرا می گرفت و هر لحظه ضربان قلبم بیشتر از پیش می شد. در را که بستم یادم افتاد لیوان آب را نخورده ام. با اینکه درد زانویم هر لحظه بیشتر می شد پله های ساختمان را دو تا یکی پایین آمدم. خیابان شلوغ بود. صدای بوق نا به هنجار ماشینها و همهمه ی پیاده رو برای لحظه ای مرا سرجایم میخکوب کرد. چشمم را بستم و خود را به داخل پیاده رو خیابان انداختم که به شدت به آدمی خوردم. اصلا دردم نیامد حتی زمین هم نخوردم. چشمانم را که باز کردم دیدم خودش است. با همان کیف کوله و مقنعه ی سیاهش! دیگر صدای بوق ماشین ها را نمی شنیدم. هوا آنچنان گرم شده بود که دانه های عرق از گوشه های ابروهای مشکی اش سرازیر شده بودند. قبل از اینکه سلام کنم با دست چپش آرام صورتش را چنگ زد و با گزیدن لبش  از من خواست تا او را ببخشم. او نمی دانست من حاضرم تمام زندگی ام را به او ببخشم. نگاهش کردم. لبهایش ترک خورده بود و چشمانش قرمز شده بود. نتوانستم تشخیص دهم به علت سردی هواست یا اینکه گریه کرده است. حتی به عرقهایش هم شک کردم که نکند اشک بوده باشند. دستش یک کادو بود. به طرف پارک روبروی دفتر راه افتادیم. چشم از کادو بر نمی داشتم و حتی یادم رفته بود او در کنارم است. کنجکاوی اینکه چه چیزی داخل آن است حتی هنگام عبور از خیابان هم مرا رها نمی کرد و حتی نزدیک بود با ماشینی تصادف کنم که اگر او لباس مرا نکشیده بود دیگر زانویی برایم باقی نمی ماند تا هر از چند گاهی تیر بکشد و درد کند. روی نیمکت رنگ و رو رفته ی همیشگی مان نشستیم . درختهای پارک کمتر حواسشان به ما بود و بیشتر به فکر خواب بودند. آنها هم از سرما و آلودگی خسته شده بودند. از محل بازی پارک هم تنها یک سرسره و تاب باقیمانده بود. آن تاب دیگر را دو هفته پیش که رویش نشسته بود و تابش می دادم شکست. وقتی زمین خورد قلبم از جا کنده شد و روی زمین افتاد. از همان روز درد زانویش شروع شد. تا دو روز پیش هم خودم را مقصر می دانستم اما او فقط می خندید. همیشه می خندید حتی وقتی دستش را بریدم. کادو را کنار من گذاشت و دستش را روی زانویش گذاشت و آن را مالش داد. آنقدر هیجان زده شده بودم که وسط پارک بلند داد زدم و از او تشکر کردم. مردمی که تا به حال سرشان توی لاک خودشان بود و به دور و بر ، صدای ماشینها و آلودگی هوا اهمیتی نمی دادند همه به من نگاه کردند و با چشم غره ای که به من رفتند به من فهماندند که ساکت شوم و خلوتشان را به هم نزنم. بسته را باز کردم. کیف کوله سیاه خودش بود. با لبخندی از من خواست تا کیف را باز کنم. از تعجب دهانم باز مانده بود و غیر از هوا ، کلمات نمی توانستند از آن خارج شوند. مردمی که از من خواسته بودند ساکت شوم، در حالی که خود را می خاراندند به من نگاه می کردند و پچ پچ می کردند. شاید برایشان عجیب بود که کیفی به آن کهنگی را کسی کادو پیچ کند و در دلشان به من می خندیدند. اما برای من عجیب این بود که خودش چه می کند؟ قبل از اینکه از او این را بپرسم لبخندی زد و گفت که دیگر نیازی به آن ندارد چون دیگر نمی خواهد دفتر بیاید. سرمای هوا به تمام سلولهای بدنم   نفوذ کرد. صدای بوق ماشینها داشت مرا کر می کرد. دستهایم را روی گوشهایم گذاشتم و سرم را محکم نگاه داشتم تا نچرخد. دیگر باید قرص هایم را می خوردم. داشت دیر می شد. خودش دست داخل کیف برد و چاقویی بیرون آورد. چاقوی جیبی ام بود که به او هدیه داده بودم. می گفت که باید از هم خداحافظی کنیم و دیگر نمی توانیم همدیگر را ببینیم. آسمان ابری قصد باریدن نداشت. این حرف را دکتر هم به من زده بود وقتی داشت آن قرص ها را برایم تجویز می کرد. اخبار هواشناسی این دفعه هم درست گفته بود. معلوم بود خودش هم ناراحت است. چون دیگر لبخندی توی صورت سفیدش دیده نمی شد. چاقو را در دستانش گرفته بود و با آن بازی می کرد. با عصبانیت چاقو را از دستش کشیدم و دلیل این کارش را پرسیدم. چاقو کف دستش را برید و خون از آن جاری شد. دوباره خندید. همیشه می خندید حتی وقتی به هم خوردیم. اصلا احساس درد در چهره اش دیده نمی شد. تمام پهنای صورتش فاقد هرگونه چین و چروکی شده بود. مقنعه ی سیاه هم توی کیف بود. وقتی کیف را بیشتر گشتم قرصهایم را هم یافتم. بطری آبی را که همیشه توی کیفش می گذاشت  برداشتم و قرصها را خوردم. اشک توی چشمانم جمع شده بود. مطمئن نبودم که اشکها از سرما است یا از اتفاقی که در حال رخ دادن بود. از ترس اینکه اشکهایم را ببیند سرم را بالا نیاوردم. با دست خونی اش همچنان زانویش را می مالید. سر و صدای ماشینها را دیگر می توانستم تحمل کنم. دیگر باعث گیجی ام نمی شد. از روی نیمکت بلند شد و به سمت دفتر راه افتادم. قطره های خـون روی خـطوط عـــابر پیاده چکه می کرد و در میان نم نم باران روی زمین پخش می شد. دیگر کسی به من نگاه نمی کرد. خبری هم از آن دختر منتظر نبود. از پنجره دفتر که پارک را نگاه کردم نیمکت رنگ و رو رفته ام را خالی دید که چند برگ زرد روی آن جاخوش کرده بودند و باران خون ها را از روی آن می شست. کوله و چاقو را روی میز انداختم و پشت صندلی ولو شدم. دستمال کاغذی را برداشتم تا جلوی خونریزی را بگیرم که تلفن زنگ زد. باید قرصهایم را می خوردم!